صدای زوزه گرگها قطع نمی شد وباد با چنان  شدتی به چادر می خورد که فکر می کردی
هر لحظه باید منتظر باشی تنها سر پناهت آسمان باشد.
مردمان این کوهها باید آدم هایی مقاوم باشند که سرما و مشکلات را تحمل می کنند .چند ماهی است
که در این کوهستان از زندگی و جنگ برای یک روزنامه محلی خبر ارسال می کنیم تنها دلخوشی مان
برای  زنده بودن  جوانی راهنما و امان نامه ایست که از یکی از روسای قبائل برایمان گرفته است.
از سر شب نسرین تب شدیدی کرده است و اسد همان جوان راهنما رفته است تا کمی دارو بیاورد اما
نیروهای ارتش تپه را زیر آتش گرفته اند و او تا صبح نخواهد رسید .
پاهایش را میشورم و دستمالی بر سرش می گذارم و دستانش را در دست می گیرم ،دستانش را کمی
مالش می دهم تا گرم شود .از این که این تب قطع نمیشود دارم دیوانه می شوم .
یاد داستان هایی که از مرگ شنیده ام آزارم می دهد ،رفتنش برایم دوبار مردن است.هم دوست است
و هم عشق و هم همکاری بی نظیر !
از چادر بیرون می آیم ،مردانی با صورتهایی پوشیده و قطاری از فشنگ بر دوش با لباسهای پشمی
سیاه و تیره در کنار آتشند ،یه میانشان می روم ،نگاهم می کنند و یکیشان جلو می آید ،صاحب صدایش
می کنند ،با اسلحه اش راهم را سد می کند
-زنم داره میمیره ،دکتر می خوام !
فقط نگاهم می کند تازه می فهمم که فارسی خوب نمی داند همان جمله را به انگلیسی تکرار می کنم
خنده ای می کند و به من می فهماند که در این زمان چه سوال احمقانه ای کرده ام !
می خواهم که کمکم کنند اما به یاد می آورم نگاههایی که به نسرین می کردند برای آنها مرگش بهتر
از زنده بودنش بود در فکر این مردان  زنی چون او فاسد و هرزه است.
صاحب دوباره برمی گردد و با انگلیسی دست و پا شکسته می فهمم که تنها اوست که دیبرستان رفته
و همه این مردان طالب راه نجات من و زن همراهم از گمراهی را توبه می دانند تا شاید خدا کمک کند
تا زن همراهم در پاکی  بمیرد ،قرآنی به من می دهد و به چادر اشاره می کند و به من می فهماند که باید
بروم .به سوی چادرم برمی گردم ،نسرین هنوز در تب می سوزد باز هم پاشویه می کنم
کتاب خدا را در دستانم می فشارم و بر قلبم می گذارم تنها راه نجات شاید او باشد ،کتاب را بار می کنم
و شروع به خواندن می کنم بارها هنگام خواندن می ایستم و نسرین را نگاه می کنم در میان سوره ها
کوثر را بارها می خوانم و نذر می کنم که اگر به پای دره رسیدم مدرسه ای بسازم تا دیگر جنگی نباشد
آرام آرام پلکهایم سنگین میشود ...
نمی دانم چه وقت سپیده می زند اما وقتی بهوش می آیم مردی با لباس سفید بالای سرم است
-نگران نباشید شما و همسرتون خیلی آسیب دیدید اما شانس آوردین ،چرخبال تو راهه
به اطرافم نگاه می کنم مردان صاحب چون برگهایی خزان زده در میان کوهستان پراکنده اند .
پ.ن1بی ربط 1:این روزها خیلی اوضاع اقتصادی سخت و استخوان شکن است و بنده حقیر
باید مقاومت کنم تا چیزی را که با سختی ساخته ایم از دست ندهیم اگر کمتر سر می زنم بابت
مشغولیات است
پ.ن2:نمایشگاه رفتیم مثل همیشه ،تا کی باید ناشران با آثار قبل از تیر و کمون دلخوش باشند
تنها چند نام جدید دیدم از چند ناشری که چون تک درخت میان بیابان ایستاده اند ولی خدایی
بوی کتاب توی کتابفروشی های انقلاب کجا رفت !
اما از حق نگذریم و به وزارت ارشاد تبریک بگم  خدایی ساندویچ منوعتر شده بود و بستنی نیز هم !

-دکتر امیدی نیست ؟
-مرگ و زندگی دست خداست ،تا صبح امیدواریم برگرده!
سالها با هم دوست بودند از مدرسه ابتدایی ،از آن روز اول مدرسه .جواد حالانویسنده پاره وقت یک
 روزنامه محلی شده بود .خانواده اش مهاجرت کرده بودند واین روزها تنها بود .تنها دلخوشی اش
قناری اش بود و گاهی هم قهوه ای که با مهیار  می خوردند.
مهیار اما زندگیش متفاوت تر بود ،نوازنده ،استاد دانشگاه و این اواخر سیاست پیشه !
شغل جدید باعث شده بود کمتر با هم باشند و امشب هم جلسه مهمی بود ،موضوع مهیار بود او
باید یک پله بالاتر میرفت و برای یک مبارزه در کارش نماینده میشد اما دوستش با قلبی که هر
لحظه امکان ایستادنش بود روی تخت بیمارستان بود.
صدای دکتر از هر طنینی رساتر بود .چیزی نمی شنید جز تا صبح!
می دانست که نمی تواند یک تصمیم را عقب بیاندازد و تا امروز هم همه را منتظر گذاشته است
اما یک چیزی به او می گفت نه !
خواست برود اما نتواست اتومبیلش را روشن کند .سرش را روی فرمان ماشین گذاشت
تا صبح ...
لبخندها و اشک های او را  آن روز که اولین جایزه اش برای موسیقی  را گرفت انگار
روی شیشه های ماشین نمایش داده می شد .
دستش را داخل داشبورد برد و سازدهنی اش را برداشت ،اس ام اس دوستی را خواند
کجایی مرد ،اگه نیایی تو دنیای سیاست کارت تمومه !
بی تفاوت موبایلش را روی صندلی پرت کردنگاهی به آسمان کرد و ساز را روی لبانش نهاد
 ،گاهی می گریست و گاهی نجوا کرد ،با سازش با خدا مناجات کرد
آنقدر ادامه داد تا خوابش برد
صبح که شد با صدای ضربه های انگشتان دکتر از خواب پرید
-خوشحالم،معجزه اس !

نمیتونم بگم چی شده اما دیشب برای اینکه ناراحت نشین گفتم تا صبح !

مرد اینبار سازش را بروی لبانش گذاشت و آهنگ شاد کودکانه اش را نواخت .
پ.ن:این داستان تقدیم به دوست خوبم ندا که زحمت این قالب زیبا رو کشیده است.
پ.ن2:پائولو یه جمله داره که من عاشقشم با این مضمون  بهشت جایی است که کسانی که دوستانشان
را جا می گذازند راه نمیدهند.

ماشین آرام آرام پیچ وخم های جاده چالوس  را پشت سر می گذارد و صدای
موسیقی با سکوت زن و مرد  همراهی می کند ،پیچ های جاده تنها دلیل برای
تکان خوردن آنهاست.
داغ یک عشق قدیمو اومدی تازه کردی
شهر خاموش دلمو تو پر آوازه کردی
آتش این عشق کهنه دیگه خاکستری بود
اومدی وقتی ...
هنوز هم گوگوش دوست داری؟
برای اینکه صدای زن را بشنود صدای موسیقی را کم می کند اما زن جواب نمی دهد
و مرد پیچی دیگر را رد می کند و پاهایش را روی پدال گاز می فشارد
-جاده قشنگیه ،جاده خاطرات !
-چرا برگشتی؟
-این هم مدت تنهایی کافی نبود برام ؟
-باید باور کنم همه دلیل منم !
-دو تا قاره فاصله رو کم کردم اینو که باور داری؟
-دلایل  رفتنت برام باورش راحتر بود ،آزادی و رسیدن به آینده !
-اما من فراموشت نکردم این مهمه ،نیست ؟
-ولی وقت رفتن کردی!
-فکر کنم اومدم یه چیزی رو ثابت کنم
-عشقت یا دوستی تو ؟
مرد چیزی نمی گوید او نیز نمی داند .صدای ضبط را بالا می برد
برو ولي هر جا باشي
هر جاي اين دنيا باشي
يه روزي پيدات مي كنم
نگاه تو چشمات مي كنم
راز تو رو پيش همه...
صدای موسیقی همچنان با سکوتشان همراهی می کند .

عادت ندارم زیاد تو جاده برای کسی نگه دارم و سوارش کنم ،اما تو شهر کوچکی که
من به عنوان مدیر بخش فروش یک شرکت لوازم خانگی در آن کار میکنم این مثل یه عادت
بین مردم رواج دارد.
از خانه من تا مرکزشهر تنها نیم  ساعت راه بیشتر نیست و بیشتر کارگران مهاجر لاتینی که
در مزارع اطراف شهر  کار می کنند از این جاده استفاده میکنند.
من هر روز ساعت شش از خواب بلند می شوم و با برنامه صبح آقای یوهانس ورزش
می کنم و بعد از خوردن شیر و کیک شیرینی که مغازه مارتینی خریده ام با ماشین
فورد مدل سال نودم که آن را تازه خریده ام به سرکار می روم.
امروز اولین نفری را که امروز  دیدم سوار نکردم ،خب معلومه پیرمرد حراف جرج پیترسون
واقعا خسته کننده است .
یه لحظه ،بقیه رو شب برات ضبط می کنم یه زن مسن کنار جاده اس،می دونی که !
-کمکی می تونم بکنم مادام!
-اگه مزاحم نیستم تاشهر همراه تون باشم ؟
-البته صبر کنین در رو بازکنم یه مقدار مشکل داره !
زن سنی نزدیک پنجاه سال سن دارد و صورتش کمی شکسته است اما مانند همه
مردمان لاتین گوشتالو است
-من ماری هستم
-آنجلا
-تو مزرعه کار می کنید ؟
-نه ،مسافرم!
-از کوبا اومدین ؟
-شاید !شما عاشق شدین ؟
خنده ام می گیرد و می گویم :چطور ؟شما حتما فال بین هستین!
-نه مسافرم دختر !شدین؟
حس کنجکاوی ام را قلقلک می دهد ،لبخندی می زنم و می گویم فقط چند بار !
-می تونی تعریف کنی ؟
به خیالاتم برمیگردم ،برایم جالب است که این زن چه چیزی می خواهد اما وسوسه
میشوم تا قصه ام را برایش بگویم
-اولین بار وقتی بچه بودم فکر می کردم یه جوجه ام .اون موقع عاشق شون بودم اما
مادر گفت که او یه لاریه ،می دونی اونا گانگستر بودن و من نباید تو هفت سالگی!
-دفعه دوم چطور؟
-وقتی شونزده یا هفده بودم یه طاووس بودم عاشق دنی شدم ،فوق العاده بود ،عین
هنرپیشه ها ولی یه روز پاهای زشت دنی رو دیدم اون با یه دختر بلوند رفت !
آخرین بار تو کالج تو کالیفرنیا نمی دونم فکر کنم عقاب بودم ،کیانو یه عقاب نبود یه چیز
شبیه کفتر چاهی ،هر روز به یه بهونه با من بود اما یه روز رفت هیچوقت نگفت شاید
فکر کرد یه عقاب خیلی بلند پروازه !
-هیچوقت سعی کردی پروانه باشی ؟
-پروانه !
-فکر کنم این اداره شماست ،سعی کن
پروانه !این حرف رو یکی دیگه هم گفت ،آره مایک تو نیوریورک تو اون شب زمستونی!
ماری پروانه باش تا از پیله جدا شی و پرواز کنی و عاشق شی.
نفهمیدم چقدر تو ماشین بودم صدای تق تق یه دست به شیشه خورد تو حال خودم نبودم
برگشتم،هیچکس کنارم نبود 
-مایک آندرسون از دفتر نیویورک از دیدارتون خوشحالم خانوم پروانه !
پ.ن :دوستان پست قبلی رو نشانه جواب منفی گرفته اند.آخه کدوم دختر خلی پیدا
میشه به یه پسر گرد وقلنبه و گلوله نمک جواب منفی بده (انجمن حمایت از نوشابه بازکنی )