آدم ها دو دسته اند ،واقعیت گرا و رویا پرداز
دسته اول سالها بدنبال یه واقعیت گمشده در لفافه شعارهای روزمره
هستند.گاه تا خانه آخر که میرسند ،می فهمند که همه واقعیت گمشده
ما لبخندی است که هیچگاه از سر صداقت کسی روی لبهای ما ننشونده!
دسته دوم هم چنان غرق رویا پردازی میشن که همه ذنیا میونه ،رویاهاشون
قرار می گیره ،حتی تلخیش رو هم حس نمی کنن
بیگانه با فضا ،تا بینهایت ادامه می دن ،اما یه روز آنها هم می فهمند که همه
رویاهاشون ،ارزش همون لبخندی که کسی از روی صداقت روی لبهاشون ننشونده
رو نداره!
می نویسم نه برای اصل نوشتن .
می نویسم برای خودم ،برای پیدا کردن همون یه لبخند گمشده!