ماشین آرام آرام پیچ وخم های جاده چالوس  را پشت سر می گذارد و صدای
موسیقی با سکوت زن و مرد  همراهی می کند ،پیچ های جاده تنها دلیل برای
تکان خوردن آنهاست.
داغ یک عشق قدیمو اومدی تازه کردی
شهر خاموش دلمو تو پر آوازه کردی
آتش این عشق کهنه دیگه خاکستری بود
اومدی وقتی ...
هنوز هم گوگوش دوست داری؟
برای اینکه صدای زن را بشنود صدای موسیقی را کم می کند اما زن جواب نمی دهد
و مرد پیچی دیگر را رد می کند و پاهایش را روی پدال گاز می فشارد
-جاده قشنگیه ،جاده خاطرات !
-چرا برگشتی؟
-این هم مدت تنهایی کافی نبود برام ؟
-باید باور کنم همه دلیل منم !
-دو تا قاره فاصله رو کم کردم اینو که باور داری؟
-دلایل  رفتنت برام باورش راحتر بود ،آزادی و رسیدن به آینده !
-اما من فراموشت نکردم این مهمه ،نیست ؟
-ولی وقت رفتن کردی!
-فکر کنم اومدم یه چیزی رو ثابت کنم
-عشقت یا دوستی تو ؟
مرد چیزی نمی گوید او نیز نمی داند .صدای ضبط را بالا می برد
برو ولي هر جا باشي
هر جاي اين دنيا باشي
يه روزي پيدات مي كنم
نگاه تو چشمات مي كنم
راز تو رو پيش همه...
صدای موسیقی همچنان با سکوتشان همراهی می کند .

عادت ندارم زیاد تو جاده برای کسی نگه دارم و سوارش کنم ،اما تو شهر کوچکی که
من به عنوان مدیر بخش فروش یک شرکت لوازم خانگی در آن کار میکنم این مثل یه عادت
بین مردم رواج دارد.
از خانه من تا مرکزشهر تنها نیم  ساعت راه بیشتر نیست و بیشتر کارگران مهاجر لاتینی که
در مزارع اطراف شهر  کار می کنند از این جاده استفاده میکنند.
من هر روز ساعت شش از خواب بلند می شوم و با برنامه صبح آقای یوهانس ورزش
می کنم و بعد از خوردن شیر و کیک شیرینی که مغازه مارتینی خریده ام با ماشین
فورد مدل سال نودم که آن را تازه خریده ام به سرکار می روم.
امروز اولین نفری را که امروز  دیدم سوار نکردم ،خب معلومه پیرمرد حراف جرج پیترسون
واقعا خسته کننده است .
یه لحظه ،بقیه رو شب برات ضبط می کنم یه زن مسن کنار جاده اس،می دونی که !
-کمکی می تونم بکنم مادام!
-اگه مزاحم نیستم تاشهر همراه تون باشم ؟
-البته صبر کنین در رو بازکنم یه مقدار مشکل داره !
زن سنی نزدیک پنجاه سال سن دارد و صورتش کمی شکسته است اما مانند همه
مردمان لاتین گوشتالو است
-من ماری هستم
-آنجلا
-تو مزرعه کار می کنید ؟
-نه ،مسافرم!
-از کوبا اومدین ؟
-شاید !شما عاشق شدین ؟
خنده ام می گیرد و می گویم :چطور ؟شما حتما فال بین هستین!
-نه مسافرم دختر !شدین؟
حس کنجکاوی ام را قلقلک می دهد ،لبخندی می زنم و می گویم فقط چند بار !
-می تونی تعریف کنی ؟
به خیالاتم برمیگردم ،برایم جالب است که این زن چه چیزی می خواهد اما وسوسه
میشوم تا قصه ام را برایش بگویم
-اولین بار وقتی بچه بودم فکر می کردم یه جوجه ام .اون موقع عاشق شون بودم اما
مادر گفت که او یه لاریه ،می دونی اونا گانگستر بودن و من نباید تو هفت سالگی!
-دفعه دوم چطور؟
-وقتی شونزده یا هفده بودم یه طاووس بودم عاشق دنی شدم ،فوق العاده بود ،عین
هنرپیشه ها ولی یه روز پاهای زشت دنی رو دیدم اون با یه دختر بلوند رفت !
آخرین بار تو کالج تو کالیفرنیا نمی دونم فکر کنم عقاب بودم ،کیانو یه عقاب نبود یه چیز
شبیه کفتر چاهی ،هر روز به یه بهونه با من بود اما یه روز رفت هیچوقت نگفت شاید
فکر کرد یه عقاب خیلی بلند پروازه !
-هیچوقت سعی کردی پروانه باشی ؟
-پروانه !
-فکر کنم این اداره شماست ،سعی کن
پروانه !این حرف رو یکی دیگه هم گفت ،آره مایک تو نیوریورک تو اون شب زمستونی!
ماری پروانه باش تا از پیله جدا شی و پرواز کنی و عاشق شی.
نفهمیدم چقدر تو ماشین بودم صدای تق تق یه دست به شیشه خورد تو حال خودم نبودم
برگشتم،هیچکس کنارم نبود 
-مایک آندرسون از دفتر نیویورک از دیدارتون خوشحالم خانوم پروانه !
پ.ن :دوستان پست قبلی رو نشانه جواب منفی گرفته اند.آخه کدوم دختر خلی پیدا
میشه به یه پسر گرد وقلنبه و گلوله نمک جواب منفی بده (انجمن حمایت از نوشابه بازکنی )

-آره دیگه ،اگر اخم نکنی !

***

پ.ن :امسال تصمیم دارم نزارم هیچکس چهره غمگین و شکست خورده ازم ببینه

پ.ن4:من خودم نمره زیر 50 میدم اما قول میدم پسر خوبی بشم (مادررررررررجان )

بعدا نوشت مهم :سرانجام یه ناشر آمریکایی کتاب جدید من رو زیر چاپ خواهد برد و همچنین

همسر سوئدی من هم راضی شده بیاد ایران ،جزئیات بیشتر در پست بعدی خواهم گفت الان تو راه ترمینال

پروازهای خارجی هستم

پارک کوچکی بود در میانه شهر که زنان و مردان مسن شهر روزها را در آن می گذرانداند
اکثرا مردمان محله را مهاجران لاتینی و خاورمیانه ای تشکیل می دادند .مردمانی که چهره های
آفتاب سوخته و موهای وزکرده شان با دیوارهای قدیمی محله همخوانی عجیبی داشت.
آلفردو  و ماریا معروفترین افرادی بودند که در پارک می نشستند .آنها صبح ساعت نه می آمدند
و درست روبروی هم در هفتمین  وهشتمین  نیمکت می نشستند .آلفردو یک رادیو کوچک داشت
و آن را روی موج اف ام تنظیم کرده بود و مدام اخبار گوش می کرد و همیشه زیر چشمی ماریا
را می پایید. ماریا یک میل بافتی داشت و همیشه کتاب شعر از نرودا را نیز با خود می آورد.
اما نکته جالب زندگیشان این بود که هر دوشان تا وقتی سالوادر آلنده بر سرکار بود در سفارت
شیلی در پاریس کار می کردند ،ماریا عاشق آلنده بود و آلفردو یک راستگرا.
ماریا ماشین نویس سفارت بود و همیشه یک پای ثابت انجمن های شعر بود .آلفردو کارمند
قسمت امور تشریفات وابسته نظامی سفارت
اما شبی که پینوشه کودتا کرد پایان ماه عسل این زوج بود ،ماریا تصفیه شد و آلفردو ترفیع گرفت.
ماریا همان شب آلفردو را صدا کرد و گفت :
-تا حالا عاشق انسانی بودم که فقط افکارمون فرق می کرد و از این لذت می بردم اما ...
-اما چی ماریا
-دوست ندارم همسر کسی باشم که با مرگ هموطناش شاه میشه ! خداحافط آلفردو
ماریا فرصت کار دیگری به آلفردو نداد ،بعدها مرد استعفا داد اما ماریا او را هیچوقت نبخشید
آن ها بدون طلاق رسمی از هم جدا بودند زوجی نزدیک  هم و دور از هم !
حالا سالهاست آلفردو روبروی ماریا می نشیند و ملتمسانه می خواهد که او را ببخشد اما ماریا
همچنان نگاههای مرد را بی جواب می گذارد.
اما همه جز مرد از عشق زن باخبرند و نجواهایش با عکس آلفردو را شنیده اند
آنروز صبح آلفردو رادیو را محکم به گوشش چسبانده بود اخبار که شروع شد درست از جدایی
آنها سی سال گذشته بود ،سی سال پیش بود مرد هیچوقت فراموش نمی کرد همه می دانستند
که او رو دیوار خانه ماهها را خط می کشد
گوینده رادیو گفت :پینوشه دیکتاتور شیلی مرد !
-آگوستو !
پیر زن نگاهی به مرد کرد
آلفردو از جا برخاست و گفت :آگوستو مرد ،آلنده رفت ،دنیا عوض شده بیا با من باش ،گناه من زیاد نبود!
-زن خندید و روبروی مرد ایستاد به طوری که صدای نفس های پیرمرد را می شنید
برای اولین بار کتابش روی زمین افتاد
-پیرمرد غرغرو اینو نمی تونستی سی سال پیش بگی !
پ.ن :گاهی فاصله ها فقط یه نیمکته ،یه ایمیله ،یه نامه اس!
پ.ن ورزشی :آقا ما در تغییر دایی نقش نداشتیم و از آنجایی که به اسطوره اعتقاد نداریم
می گوییم کار کار اینگلیساس ،کاش مدیران نالایق هم می رفتند و گردن مسگر را تنها نمی زدند.
پ.ن پیشنهادی :حالا که تیم ملی مربی ندارد بهترین گزینه شکیبا مربی تیم سیکاد است که دو شب
پیش به تهران اومده !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 

 کودکی را دید در کنار پیرزنی که دستی به آسمان داشتند.

***

و یه آدم دیگه یه جایی دیگه قلبش بخاطر تو می تپه!!!

پ.ن:دیدین جوگیر شدم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
پ.ن2:انقدر کادو دادین بابت تولد که ذوقمرگ شدم مادررررجان.

پ.ن3: همه دوستان  برای بازی  دعوتن هوارتا !!!!!!!!!!!!!!

پ.ن نهایی :تصویر اول مربوط است به قبل از تیر وکمان،الهی چقدر خوشگلما!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تصویر دوم مربوط به مراسم اسکار و چند سال قبل ،چقدر خوشگلنا !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اولین تصویر من بعد از تیر و کمان

ت